Wyroki w naszych sprawach

Poniżej zamieszczamy listę wybranych, korzystnych dla naszych klientów wyroków, dostępnych w Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (nsa.gov.pl)

Z uwagi na przeszkody natury prawnej lista nie obejmuje korzystnych rozstrzygnięć, jakie zapadły na wcześniejszych etapach sporu podatkowego (kontrola podatkowa, celno-skarbowa, postępowanie podatkowe, postępowanie odwoławcze), a których liczba jest kilkunastokrotnie większa.

III SA/Wa 2521/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-06-09 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2521/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Strony kwotę 4.019 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 r. w kwocie 31 861 zł, uwzględniając w rozliczeniu kwotę nadwyżki z poprzedniego okresu w wysokości wynikającej z ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie podatki od towarów i usług m.in. za IV kwartał 2014 r. Na skutek odwołania wniesionego przez Stronę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wydał zaskarżoną decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia decyzji Dyrektora IAS wskazał, że rozliczenie podatku VAT za IV kwartał 2014 r., zostało zastąpione decyzją, organ podatkowy wydając decyzję za następne okresy rozliczeniowe, tj. za I kwartał 2015 r. był obowiązany uwzględnić te ustalenia.

 

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę Strony za zasadną. Jak stwierdził WSA kwestią sporną była zasadność przeniesienia kwoty nadwyżki z poprzedniego okresu rozliczeniowego w wysokości określonej decyzją wymiarową, w sytuacji gdy w wyniku kontroli sądowej decyzja ta została uchylona. Zdaniem Sądu, skoro decyzja zawierająca ustalenia merytoryczne będzie ponownie badana, to będąca jej konsekwencją decyzja tzw. matematyczna tj. zwierająca matematyczne rozliczenie będące konsekwencją wcześniejszych ustaleń merytorycznych, też wymaga ponownej weryfikacji. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw, aby decyzja Dyrektora IAS pozostała w obrocie prawnym. WSA przypomniał, że na gruncie podatku od towarów i usług, ze względu na jego charakterystyczne cechy konstrukcyjne, konieczne jest ustalenie za dany okres rozliczeniowy po pierwsze, kwot podatku naliczonego i należnego i dopiero matematyczne zestawienie tych wielkości da odpowiedź na pytanie, czy wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym (do zwrotu lub do przeniesienia), czy też wystąpiło zobowiązanie podatkowe i w jakiej wysokości.

I FSK 585/21 - Wyrok NSA z 2021-04-14

 

Wyrokiem z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt l FSK 585/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2858/19 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2013 i 2014 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz T.B. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

 

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna organu nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej zawarte zostały oparte na wybiórczej analizie treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA. NSA wyjaśnił, że nierzetelność podmiotowa faktury wystawionej na rzecz podatnika uzasadnia pozbawienie go prawa do odliczenia podatku naliczonego, ale tylko w sytuacji stwierdzenia, że podatnik był w pełni świadomy takiego stanu rzeczy, albo na podstawie konkretnych okoliczności mógł i powinien przewidzieć, że swoim działaniem narusza prawo, natomiast w przedmiotowej sprawie nie zostało to dowiedzione. Organy w sposób niewystarczający i pobieżny dokonał oceny tzw. dobrej wiary i należytej staranności podatnika przy dokonywaniu transakcji z poszczególnymi podwykonawcami. Zdaniem Sądu powołanie się zbiorczo jedynie na kwestię braku weryfikacji przez podatnika kwalifikacji kontrahentów i możliwości technicznych wykonania zleconych usług było bez wątpienia niewystarczające. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu uznając ją za bezzasadną.

I SA/Lu 84/20 - Wyrok WSA w Lublinie z 2021-04-23 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 84/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz M. P. kwotę 11.786 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

 

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga podatnika zasługiwała na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja organu nie była zgodna z prawem. Postępowanie organu, które doprowadziło do jej wydania, nosiło istotne znamiona dowolności. Sąd przypomniał, że w orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że w każdej sprawie dot. tzw. pustych faktur jednoznacznie ustalić należy, jaki stan faktyczny miał miejsce. Istotne zatem jest czy mamy do czynienia z: (a) tak zwaną pustą fakturą sensu stricto, czyli jedynie samym dokumentem, któremu w rzeczywistości w ogóle nie towarzyszy transakcja w nim wskazana, (b) taką pustą fakturą, której w tle towarzyszy realna transakcja, ale z udziałem innego podmiotu niż wystawca tej faktury (jeden podmiot faktycznie realizuje transakcję, a zupełnie inny podmiot wystawia fakturę mającą rzekomo dokumentować tę transakcję); czy też (c) fakturą wystawioną przez firmanta, a zatem dotyczącą w istocie rzeczywistego obrotu towarami lub usługami, ale z zatajeniem wobec osób trzecich (nabywców) prawdziwego podmiotu realizującego tenże obrót. Zdaniem Sądu (co słusznie podniesiono w skardze) organy podatkowe nie sprostały tym wymogom, ponieważ zaprezentowały niespójne, niekonsekwentne, a nawet wzajemnie wykluczające się ustalenia faktyczne dotyczące rzeczywistego przebiegu zdarzeń. WSA stwierdził również że organ w sposób nieprawidłowy wykorzystał dowody z innych postępowań (decyzje wydane przez inne organy), albowiem bazował jedynie na treści decyzji, tj. na ustaleniach innych organów podatkowych wyprowadzonych z konkretnego materiału dowodowego, ale tym materiałem nie dysponował. W ten sposób w istocie rzeczy sam nie poczynił ustaleń faktycznych, ale jedynie powtórzył (zrelacjonował) ustalenia innych organów podatkowych bez znajomości i analizy materiału dowodowego pośrednio wykorzystanego na potrzeby wydania decyzji wobec podatnika. Z uzasadnienia wyroku wynika zatem, że jeżeli organ chce wykorzystać ustalenia innych organów zawarte np. w decyzji to ma on obowiązek włączyć do akt sprawy i przeanalizować cały materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania rozstrzygnięcia w innej sprawie i nie może poprzestać jedynie na wykorzystaniu samej decyzji. Z powodów omówionych wyżej Sąd uwzględnił skargę podatnika.

III FSK 3123/21 - Wyrok NSA z 2021-04-22

 

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3123/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/KR 1303/19 w sprawie ze skargi Z. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 6 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności płatnika z tytułu podatku od gier za okres od stycznia do listopada 2014 r.

 

W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie złożył skargę kasacyjną od korzystnego dla Spółki wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dotyczącego sposobu obliczania podstawy opodatkowania podatkiem od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju gry pokera. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że biorąc pod uwagę regulacje prawne ustawy o grach hazardowych, kwota wygranej i wpisowe w turnieju pokera powinny być ujmowane kompleksowo za udział w całym turnieju, bez podziału na poszczególne dni turnieju czy wyodrębnienie poszczególnych gier, które na turniej się składają. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i orzekł o jej oddaleniu.

III FSK 3049/21 - Wyrok NSA z 2021-04-21

 

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3049/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1344/19 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności płatnika z tytułu podatku od gier za grudzień 2017 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

 

W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie złożył skargę kasacyjną od korzystnego dla Spółki wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącego sposobu obliczania podstawy opodatkowania podatkiem od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju gry pokera. Zarzuty skargi nie spotkały się z uznaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, iż nie odpowiadają one warunkom uniemożliwiającym ocenę ich zasadności, a Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia. Nadto Sąd wskazał, że wyrażone w skardze kasacyjnej stanowisko organu stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym wyroku, w ramach której forsowana jest koncepcja, iż podstawę opodatkowania w zorganizowanym przez Spółkę pokerze rozgrywanym w formie turnieju gry pokera ustala się odrębnie każdego dnia, a forsowanie tej koncepcji czynione jest w oderwaniu od treści mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Końcowo - oddalając skargę kasacyjną organu - NSA stwierdził, iż „argumenty podniesione w skardze kasacyjnej pozostają w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa i mają w sobie znamiona woluntarystycznego podejścia do występującego w sprawie problemu”.

III SA/Wa 1066/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-02-24 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1066/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz J. T. kwotę 17017 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

Sąd uznał za zasadne zarzuty podniesione w skardze przygotowanej przez Kancelarię w imieniu Klienta. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organy bezpodstawnie pozbawiły Skarżącego prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wydatków wynikających z faktur wystawionych przez podwykonawców Strony, ponadto błędnie uznały, że uzyskane przez Skarżącego przychody związane z wykonaniem usług na rzecz usługobiorców nie stanowią przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, stanowisko organów podatkowych było wadliwe, a zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 o.p., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo ustalenia organów nie dają się pogodzić ze zgromadzonym materiałem dowodowym i to także z tym, niekwestionowanym.

 

WSA wyjaśnił, że jeżeli organy miały wątpliwości co do prawdziwości transakcji to po prostu powinny te wątpliwości wyjaśnić, np. zwracając się do kontrahentów czy też ostatecznych odbiorców o udzielenie, przeprowadzenie oględzin, powołanie biegłych, etc. a nie podważając ich wykonanie tylko dlatego, że określone osoby nie miały konkretnej wiedzy, kto w imieniu Skarżącego wykonywał te prace. Ponadto w sposób bezprawny Organy w znaczącej części oparły się na ustaleniach innych organów podatkowych dokonanych w oparciu o czynności, w których Strona nie brała udziału. Zdaniem Sądu Skarżący słusznie podniósł, że takie prowadzenie postępowania podatkowego pozostaje w bezpośredniej sprzeczności zasadą prawdy obiektywnej i w żadnym wypadku nie zasługuję na akceptację. WSA wyjaśnił, że decyzja wydana wobec kontrahenta może być dowodem w sprawie, ale podlega ona ocenie jak każdy inny dowód. Ponadto organ w danej sprawie podatnika nie może przyjmować ustaleń poczynionych przez inny organ w uzasadnieniu decyzji wydanej wobec kontrahenta, jako swoich własnych ustaleń. Organ powinien dokonać własnej oceny zgromadzonych dowodów źródłowych i przedstawić tę ocenę w uzasadnieniu decyzji.

III SA/Wa 409/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-01-28 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 409/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], ponadto zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Strony kwotę 17.017 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga Kancelarii zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie odpowiadała prawu, ponieważ organ odwoławczy dopuścił się licznych uchybień procesowych, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

 

W przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że podwykonawcy nie wykonali na rzecz skarżącego usług wyszczególnionych w zakwestionowanych fakturach, a zatem nie mógł on też sprzedać tych usług swoim klientom. Powyższe ustalenia nie zostały jednak dokonane w prawidłowy sposób, albowiem postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1, oraz art. 191 o.p. Przykładowo organy podatkowe nie dokonały rzetelnej analizy wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, które strona powołała jako te potwierdzające wykonanie przez nią usług na rzecz fakturowych odbiorców, pominęły przykładowo umowy, protokoły odbioru prac, potwierdzenia przelewów, zeznania świadków czy dodatkową dokumentację transakcyjną taką jak oferty, czy zlecenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że organy podatkowe nie mogą poprzestać wyłącznie na stwierdzeniu, że jeżeli strona nie nabyła usług od podwykonawców, to automatycznie nie mogła tez ich wykonać na rzecz swoich odbiorców. Takie wnioskowanie jest błędne. Stanowi bowiem wnioskowanie na zasadzie analogii, co jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie przepisów ordynacji podatkowej, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

I SA/Łd 325/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-11-26 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 325/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2020 roku nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 4.556 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

Zdaniem Sądu trafne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w skardze. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem w szczególności art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 o.p., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

 

W niniejszej sprawie organy zakwestionował podatnikowi możliwość zaliczenia w poczet kosztów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez jednego z kontrahentów. W ocenie sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwalał jednak na wysnucie takiego wniosku. Zasadnicza wadliwość postępowania dowodowego jakiej dopuściły się organy w tej sprawie, to jednostronna ocena przeprowadzonych dowodów, pomijanie lub bagatelizowanie dowodów przemawiających za przyjęciem, że roboty udokumentowane spornymi fakturami rzeczywiście zostały wykonane przez kontrahenta. Organy m.in. w sposób błędny oparły się na protokole z kontroli podatkowej prowadzonej u kontrahenta, ponieważ mając na uwadze charakter tego dokumentu, który nie jest aktem władczym organu i sam z siebie nie rozstrzyga o wynikających z przepisów prawa obowiązkach i prawach kontrolowanego obowiązane były włączyć do akt rozpoznanej sprawy nie tylko protokół kontroli, ale również powołane w nim dowody – załączniki stanowiące integralną część tego protokołu. Przy czym po włączeniu tych dowodów do akt sprawy winny być one przedmiotem oceny organów podatkowych, a ta ocena winna mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tymczasem organy wbrew powyższemu po prostu przytoczyły ustalenia poczynione przez inny organ, a nie dokonały własnych ustaleń w oparciu o konkretne znajdujące się w aktach rozpoznanej sprawy dowody. W ocenie sądu, o tym czy prace zostały wykonane, nie może także przesądzać nierozliczenie przez kontrahenta podatku należnego wykazanego na wystawionych fakturach. Sam fakt, że kontrahent nie rozliczył podatku VAT należnego wykazanego na fakturach wystawionych na rzecz skarżącego, nie może stanowić podstawy do zakwestionowania prawa do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli usługi były faktycznie przez takiego kontrahenta wykonane. Zatem odpowiednio kwestia deklarowania i zapłaty podatku dochodowego przez usługodawcę, w żaden sposób nie jest powiązana z prawem do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów po stronie usługobiorcy

II FSK 2314/18 - Wyrok NSA z 2020-12-16

 

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2314/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1027/17 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P.S. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego

 

NSA stwierdził, że podstawy, na których organ oparł skargę kasacyjną, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oceniono jako chybiony, bowiem akt notarialny jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości na podstawie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, niemniej jednak z waloru takiego nie korzystają już oświadczenia stron konkretnej czynności dokumentowanej takim aktem. Odnosząc się natomiast do wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, zawartego w skardze kasacyjnej, NSA stwierdził, że jest on również niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie z tej przyczyny, że przeprowadzenie dowodu przez ten Sąd możliwe jest tylko wtedy, gdy zależy od tego ocena prawidłowości przeprowadzenia przez wojewódzki sąd administracyjny kontroli zgodności aktu administracyjnego z prawem, a nie ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej.

II FSK 2314/18 - Wyrok NSA z 2020-12-16

 

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2315/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1028/17 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz R.S. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

 

NSA stwierdził, że podstawy, na których organ oparł skargę kasacyjną, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oceniono jako chybiony, bowiem akt notarialny jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości na podstawie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, niemniej jednak z waloru takiego nie korzystają już oświadczenia stron konkretnej czynności dokumentowanej takim aktem. Odnosząc się natomiast do wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, zawartego w skardze kasacyjnej, NSA stwierdził, że jest on również niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie z tej przyczyny, że przeprowadzenie dowodu przez ten Sąd możliwe jest tylko wtedy, gdy zależy od tego ocena prawidłowości przeprowadzenia przez wojewódzki sąd administracyjny kontroli zgodności aktu administracyjnego z prawem, a nie ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej.

I SA/Łd 540/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-01-20 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 540/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 roku oraz zasądził, od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 4.322 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

 

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była możliwość odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych przez organy faktur wystawionych przez B. sp. z o.o. na rzecz Skarżącego. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwalał jednak na wysnucie wniosku prezentowanego przez organ co do nierzeczywistego charakteru transakcji, jest on przynajmniej przedwczesny. Zasadnicza wadliwość postępowania dowodowego, jakiej dopuściły się organy w tej sprawie, to jednostronna ocena przeprowadzonych dowodów, pomijanie lub bagatelizowanie dowodów przemawiających za przyjęciem, że roboty udokumentowane spornymi fakturami rzeczywiście zostały wykonane przez B. sp. z o.o. WSA stwierdził także, że organy nie przeprowadziły wyczerpującego i rzetelnego postępowania dowodowego w kierunku ustalenia, czy sporne usługi zostały rzeczywiście wykonane. Poza tym sam fakt, że strona skarżąca prowadziła współpracę gospodarczą z kontrahentem, który nie rozliczył podatku wykazanego na fakturach wystawionych na rzecz skarżącej, nie jest równoznaczny z oszustwem podatkowym, czy nadużyciem prawa, wykluczającym prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

 

Podsumowując, należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, a wnioski organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji albo nie mają dostatecznego odzwierciedlenia w materiale dowodowym albo pozostają z nim w sprzeczności.

III SA/Wa 869/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-11-17 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 869/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wołominie z dnia 9 grudnia 2019 r. nr 1442-SEE.711,1274.2019.1.MS, w przedmiocie umorzenia egzekucji.

 

Zdaniem Sądu trafna była ocena Skarżącej, że organ I instancji niesłusznie umorzył postępowanie na podstawie art 59 § 2 upea w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki obligujące do jego zawieszenia zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1) upea.

III SA/Wa 2838/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-29 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2838/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. oraz zasądził na rzecz Skarżącego od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 7.417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

W niniejszej sprawie WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 o.p., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym zdaniem Sądu organy nie ustaliły jednoznacznie stanu faktycznego sprawy, ponieważ kwestionując prawo do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur miały one obowiązek stwierdzić, czy też są to tzw. puste faktury sensu stricte, czyli jedynie sam dokument, któremu w rzeczywistości w ogóle nie towarzyszy transakcja w nim wskazana, czy też jest to taka pusta faktura, której w tle towarzyszy realna transakcja, ale z udziałem innego podmiotu niż wystawca tej faktury (jeden podmiot faktycznie realizuje transakcje, a zupełnie inny podmiot wystawia fakturę mającą rzekomo dokumentować tę transakcję czego świadom jest odbiorca takiej faktury), albo wreszcie faktura wystawiona przez firmanta, a zatem dotycząca w istocie rzeczywistego obrotu towarami lub usługami, ale z zatajeniem wobec osób trzecich (nabywców) prawdziwego podmiotu realizującego tenże obrót.

III SA/Wa 2858/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-28 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2858/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2013 i 2014 r. oraz zasądził od organu kwotę 19.028 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

W niniejszej sprawie organy podatkowe uznały, że Skarżący zawyżył kwotę podatku naliczonego do odliczenia poprzez ujęcie w rozliczeniu za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. i 2014 r. faktur, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest jednak nieprawidłowe, Dyrektor IAS w niewystarczającym stopniu bowiem dokonuje oceny dobrej wiary (należytej staranności) Skarżącego, przy dokonywaniu transakcji z poszczególnymi podwykonawcami. Tym bardziej, że usługi zostały wykonane i udokumentowane wystawionymi przez Skarżącego fakturami zatem organ powinien wskazać jakie konkretnie okoliczności przemawiają za tym, że nie dochował on należytej staranności w transakcjach z podwykonawcami. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.

III SA/Wa 320/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-09-22 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 320/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] określającą Stronie wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu uzyskanego w 2013 r. z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kwotę 6.917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie WSA w Warszawie uznał skargę Strony za zasadną i przychylił się do argumentacji dotyczącej możliwości uznania za wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wydatków na budowę podjazdu do garażu znajdującego się w obrębie domu jednorodzinnego.

 

Sąd wyjaśnił, że pojęcie budowy budynku mieszkalnego należy, interpretować przez pryzmat realizacji przez ten obiekt celu mieszkaniowego. Ten cel nie jest natomiast możliwy do zrealizowania bez infrastruktury towarzyszącej, która znajduje się poza "bryłą budynku". Wszakże budynek mieszkalny, by nadawał się do normalnego użytkowania, musi być wyposażony w przyłącza gazowe, elektryczne, wodno-kanalizacyjne, utwardzone dojście do drzwi wejściowych, utwardzony podjazd go garażu znajdującego się w obrębie budynku. Wspomniane obiekty nie stanowią budynku w rozumieniu prawa budowlanego, lecz urządzenia budowlane, które zapewniają możliwość użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Nielogicznym byłoby jednak stosowanie ulgi podatkowej tylko do budowy samego budynku (art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d i e updof), który, z oczywistych przyczyn, nie mógłby realizować celu mieszkaniowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 updof. Z tych też powodów w ocenie Sądu należało zastosować wykładnię celowościową, która nakazuje interpretować czynność budowy budynku uwzględniając budowę urządzeń budowlanych, zapewniających możliwość użytkowania budynku w sposób zgodny z przeznaczeniem (celem mieszkaniowym).

 

W konsekwencji zdaniem WSA organy wadliwie uznały, że wydatki na wykonanie podjazdu do garażu nie stanowią wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe, ponieważ w świetle powyższej wykładni są to wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 25 lit. d updof. Zatem, przychód uzyskany przez skarżącą ze sprzedaży lokalu mieszkalnego, w części wydatkowanej na wymienione usługi, korzysta ze zwolnienia wymienionego w art. 21 ust. 1 pkt 131 updof.

III SA/Wa 2775/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-08-12

 

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt lll SA/Wa 2775/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za I, II i IV kwartał 2014 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kwotę 6.917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

WSA w Warszawie uznał, że zarzuty zgłoszone w skardze zasługują na uwzględnienie. Sąd Administracyjny w wyroku wskazał na liczne uchybienia organów podatkowych w tym przede wszystkim na niedostateczne wyjaśnienie sprawy, stosowanie analogii przy dokonywaniu ustaleń faktycznych dotyczących m.in. wykonania prac przez podwykonawców, czy bezkrytyczne oparcie się na ustaleniach innych organów. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził słusznie, że organ w sposób nieuprawniony próbuje kwestionować prawo Skarżącej spółki do zaliczenia przychodów z faktur wystawionych przez nią oraz prawo do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów z faktur wystawionych przez jej kontrahentów, pomimo, że nie ustalił on w sposób bezsprzeczny, że usługi te nie zostały zrealizowane.

III SA/Wa 2341/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-16 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2341/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za listopad 2017 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia w listopadzie 2017 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy kwot: wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną czy jej nie uzyskał. Natomiast według organu podatkowego podstawa opodatkowania podatku od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym.

 

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że skoro omawiana gra hazardowa została zdefiniowana w ustawie jako poker rozgrywany w formie turnieju gry, to wyrażenie to należy interpretować w ten sposób, że nie są opodatkowane pojedyncze rezultaty gry w pokera, lecz wynik pokera rozgrywanego w formie turnieju gry. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 u.g.h., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

III SA/Wa 2342/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-16 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2342/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za październik 2017 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia w październiku 2017 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy kwot: wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną czy jej nie uzyskał. Natomiast według organu podatkowego podstawa opodatkowania podatku od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym.

 

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że skoro omawiana gra hazardowa została zdefiniowana w ustawie jako poker rozgrywany w formie turnieju gry, to wyrażenie to należy interpretować w ten sposób, że nie są opodatkowane pojedyncze rezultaty gry w pokera, lecz wynik pokera rozgrywanego w formie turnieju gry. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 u.g.h., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

III SA/Wa 2340/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-16 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2340/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za luty 2018 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia w lutym 2018 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy kwot: wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną czy jej nie uzyskał. Natomiast według organu podatkowego podstawa opodatkowania podatku od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym.

 

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że skoro omawiana gra hazardowa została zdefiniowana w ustawie jako poker rozgrywany w formie turnieju gry, to wyrażenie to należy interpretować w ten sposób, że nie są opodatkowane pojedyncze rezultaty gry w pokera, lecz wynik pokera rozgrywanego w formie turnieju gry. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 u.g.h., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

III SA/Wa 2334/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2334/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za sierpień 2018 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia w sierpniu 2018 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną, czy jej nie uzyskał. Natomiast, według organu I instancji, podstawę opodatkowania podatkiem od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. W ocenie Sądu, z literalnego brzmienia art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych jasno wynika, że odnoszą się one do turnieju gry w pokera, a nie do jakichś części takiego turnieju, czyli do rozgrywek składających się na cały turniej. W tak ujętym przedmiocie opodatkowania, jak trafnie uznała Skarżąca, opodatkowaniu podlega wynik całego turnieju. Zdaniem Sądu zignorowanie powyższej oceny stanowiło zasadniczy błąd organów podatkowych w niniejszej sprawie. Ten z kolei błąd zaważył na nieprawidłowej wykładni art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych.

III SA/Wa 2346/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2346/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za czerwiec 2017 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie był sposób ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju. Organy podatkowe w trakcie prowadzonych: kontroli podatkowej, postępowania pierwszoinstancyjnego oraz postępowania drugoinstancyjnego konsekwentnie twierdziły, że podstawę opodatkowania z tytułu uczestnictwa w turnieju gry pokera ustala się każdego dnia odrębnie, nie wliczając wpłat gracza poniesionych w dniach, w których nie uzyskał on wygranej lub wygrana nie przekraczała wysokości wpłaty. Z kolei zdaniem Spółki, podstawę opodatkowania gracza należy obliczyć jako różnicę sumy uzyskanych wygranych w danym miesiącu i sumy uiszczonego wpisowego w danym miesiącu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał w tym sporze rację Spółce. Zdaniem Sądu, bezsprzecznie wydaje się, że kwota wygranej i wpisowe w turnieju pokera mają być ujmowane kompleksowo za udział w turnieju, to znaczy w całym turnieju, bez podziału na poszczególne dni turnieju czy wyodrębnienie poszczególnych rozgrywek, które na turniej się składają. Zatem Spółka prawidłowo określiła podstawę opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju.

III SA/Wa 2338/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2338/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za kwiecień 2018 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie był sposób ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju. Organy podatkowe w trakcie prowadzonych: kontroli podatkowej, postępowania pierwszoinstancyjnego oraz postępowania drugoinstancyjnego konsekwentnie twierdziły, że podstawę opodatkowania z tytułu uczestnictwa w turnieju gry pokera ustala się każdego dnia odrębnie, nie wliczając wpłat gracza poniesionych w dniach, w których nie uzyskał on wygranej lub wygrana nie przekraczała wysokości wpłaty. Z kolei zdaniem Spółki, podstawę opodatkowania gracza należy obliczyć jako różnicę sumy uzyskanych wygranych w danym miesiącu i sumy uiszczonego wpisowego w danym miesiącu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał w tym sporze rację Spółce. Zdaniem Sądu, bezsprzecznie wydaje się, że kwota wygranej i wpisowe w turnieju pokera mają być ujmowane kompleksowo za udział w turnieju, to znaczy w całym turnieju, bez podziału na poszczególne dni turnieju czy wyodrębnienie poszczególnych rozgrywek, które na turniej się składają. Zatem Spółka prawidłowo określiła podstawę opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju.

III SA/Wa 2337/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2337/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za maj 2018 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie był sposób ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju. Organy podatkowe w trakcie prowadzonych: kontroli podatkowej, postępowania pierwszoinstancyjnego oraz postępowania drugoinstancyjnego konsekwentnie twierdziły, że podstawę opodatkowania z tytułu uczestnictwa w turnieju gry pokera ustala się każdego dnia odrębnie, nie wliczając wpłat gracza poniesionych w dniach, w których nie uzyskał on wygranej lub wygrana nie przekraczała wysokości wpłaty. Z kolei zdaniem Spółki, podstawę opodatkowania gracza należy obliczyć jako różnicę sumy uzyskanych wygranych w danym miesiącu i sumy uiszczonego wpisowego w danym miesiącu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał w tym sporze rację Spółce. Zdaniem Sądu, bezsprzecznie wydaje się, że kwota wygranej i wpisowe w turnieju pokera mają być ujmowane kompleksowo za udział w turnieju, to znaczy w całym turnieju, bez podziału na poszczególne dni turnieju czy wyodrębnienie poszczególnych rozgrywek, które na turniej się składają. Zatem Spółka prawidłowo określiła podstawę opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju.

III SA/Wa 2339/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2339/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za marzec 2018 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie był sposób ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju. Organy podatkowe w trakcie prowadzonych: kontroli podatkowej, postępowania pierwszoinstancyjnego oraz postępowania drugoinstancyjnego konsekwentnie twierdziły, że podstawę opodatkowania z tytułu uczestnictwa w turnieju gry pokera ustala się każdego dnia odrębnie, nie wliczając wpłat gracza poniesionych w dniach, w których nie uzyskał on wygranej lub wygrana nie przekraczała wysokości wpłaty. Z kolei zdaniem Spółki, podstawę opodatkowania gracza należy obliczyć jako różnicę sumy uzyskanych wygranych w danym miesiącu i sumy uiszczonego wpisowego w danym miesiącu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał w tym sporze rację Spółce. Zdaniem Sądu, bezsprzecznie wydaje się, że kwota wygranej i wpisowe w turnieju pokera mają być ujmowane kompleksowo za udział w turnieju, to znaczy w całym turnieju, bez podziału na poszczególne dni turnieju czy wyodrębnienie poszczególnych rozgrywek, które na turniej się składają. Zatem Spółka prawidłowo określiła podstawę opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju

III SA/Wa 2336/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2336/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za czerwiec 2018 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia w czerwcu 2018 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną, czy jej nie uzyskał. Natomiast, według organu I instancji, podstawę opodatkowania podatkiem od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. W ocenie Sądu, z literalnego brzmienia art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych jasno wynika, że odnoszą się one do turnieju gry w pokera, a nie do jakichś części takiego turnieju, czyli do rozgrywek składających się na cały turniej. W tak ujętym przedmiocie opodatkowania, jak trafnie uznała Skarżąca, opodatkowaniu podlega wynik całego turnieju. Zdaniem Sądu zignorowanie powyższej oceny stanowiło zasadniczy błąd organów podatkowych w niniejszej sprawie. Ten z kolei błąd zaważył na nieprawidłowej wykładni art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych.

III SA/Wa 2345/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2345/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za lipiec 2017 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia w lipcu 2017 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną, czy jej nie uzyskał. Natomiast, według organu I instancji, podstawę opodatkowania podatkiem od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. W ocenie Sądu, z literalnego brzmienia art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych jasno wynika, że odnoszą się one do turnieju gry w pokera, a nie do jakichś części takiego turnieju, czyli do rozgrywek składających się na cały turniej. W tak ujętym przedmiocie opodatkowania, jak trafnie uznała Skarżąca, opodatkowaniu podlega wynik całego turnieju. Zdaniem Sądu zignorowanie powyższej oceny stanowiło zasadniczy błąd organów podatkowych w niniejszej sprawie. Ten z kolei błąd zaważył na nieprawidłowej wykładni art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych.

III SA/Wa 2335/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2335/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za lipiec 2018 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia w lipcu 2018 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną, czy jej nie uzyskał. Natomiast, według organu I instancji, podstawę opodatkowania podatkiem od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. W ocenie Sądu, z literalnego brzmienia art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych jasno wynika, że odnoszą się one do turnieju gry w pokera, a nie do jakichś części takiego turnieju, czyli do rozgrywek składających się na cały turniej. W tak ujętym przedmiocie opodatkowania, jak trafnie uznała Skarżąca, opodatkowaniu podlega wynik całego turnieju. Zdaniem Sądu zignorowanie powyższej oceny stanowiło zasadniczy błąd organów podatkowych w niniejszej sprawie. Ten z kolei błąd zaważył na nieprawidłowej wykładni art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych.

III SA/Wa 2344/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2344/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za sierpień 2017 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia w sierpniu 2017 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy kwot: wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną czy jej nie uzyskał. Natomiast według organu podatkowego podstawa opodatkowania podatku od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym.

 

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że skoro omawiana gra hazardowa została zdefiniowana w ustawie jako poker rozgrywany w formie turnieju gry, to wyrażenie to należy interpretować w ten sposób, że nie są opodatkowane pojedyncze rezultaty gry w pokera, lecz wynik pokera rozgrywanego w formie turnieju gry. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 u.g.h., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

III SA/Wa 2343/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-08 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2343/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za wrzesień 2017 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej C. sp. z o.o z siedzibą w W., jako płatnika podatku od gier za niepobrany podatek od gier z tytułu urządzenia we wrześniu 2017 r. turnieju pokera oraz określił Spółce wysokość należności z tego tytułu. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że Strona podstawę opodatkowania ustaliła jako różnicę sumy kwot: wygranych uzyskanych przez danego gracza we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych uiszczonych we wszystkich rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym, niezależnie od tego, czy w danej rozgrywce uczestnik uzyskał wygraną czy jej nie uzyskał. Natomiast według organu podatkowego podstawa opodatkowania podatku od gier stanowi suma różnic kwot wygranych uzyskanych przez danego gracza w poszczególnych rozgrywkach w miesiącu rozliczeniowym oraz wpisowych przeznaczonych na wygraną uiszczonych w dniach rozgrywek, w których uczestnik uzyskał wygraną, w miesiącu rozliczeniowym.

 

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu na rozprawie skargi Spółki orzekł, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że skoro omawiana gra hazardowa została zdefiniowana w ustawie jako poker rozgrywany w formie turnieju gry, to wyrażenie to należy interpretować w ten sposób, że nie są opodatkowane pojedyncze rezultaty gry w pokera, lecz wynik pokera rozgrywanego w formie turnieju gry. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 u.g.h., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

l FSK 413/20 - Wyrok NSA z 2020-04-23

 

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt l FSK 413/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 219/19 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 i 2014 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna organu jest pozbawiona podstaw. Przede wszystkim Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez WSA przepisów postępowania określających wymogi dotyczące uzasadnienia wyroku oraz zasady formułowania wytycznych co do dalszego postępowania. W ocenie NSA wskazanie te były wystarczające do przeprowadzenia postępowania podatkowego przez organy. Poza powyższym Sąd podzielił pogląd WSA, że skoro organy podatkowe bezkrytycznie przyjęły ustalenia i ocenę prawną innych organów prowadzących postępowania w stosunku do podwykonawców to dowody służące tym innym organom do zajęcia stanowiska winny być zawarte w materiale dowodowym sprawy niniejszej, albo co najmniej strona powinna mieć możliwość zapoznania się z tymi dowodami, co jednak nie nastąpiło. NSA podkreślił, że z powyższego obowiązku nie zwalnia organów okoliczność wydania wobec kontrahentów decyzji w trybie art. 108 ustawy o VAT.

I SA/Łd 521/19 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-03-26 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 26 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 521/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier za poszczególne miesiące 2014 oraz 2015 roku oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie był sposób ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju. Zdaniem skarżącej Spółki, podstawę opodatkowania gracza należy obliczyć jako różnicę sumy uzyskanych wygranych w całym turnieju, a w rzeczywistości w danym miesiącu i sumy uiszczonego wpisowego w całym turnieju, a w rzeczywistości w danym miesiącu. Zdaniem organów podatkowych (Naczelnika Urzędu Celnego w Ł., który przeprowadził kontrolę podatkową, Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł – B, który przeprowadził postępowanie podatkowe oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., który przeprowadził postępowanie odwoławcze) podstawę opodatkowania z tytułu uczestnictwa w tym samym turnieju ustala się każdego dnia odrębnie, nie wliczając wpłat gracza poniesionych w dniach, w których nie uzyskał on wygranej lub wygrana nie przekraczała wysokości wpłaty. Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że skoro omawiana gra hazardowa została zdefiniowana w ustawie jako poker rozgrywany w formie turnieju gry, to wyrażenie to należy interpretować w ten sposób, że nie są opodatkowane pojedyncze rezultaty gry w pokera, lecz wynik pokera rozgrywanego w formie turnieju gry. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca decyzja organu I instancji naruszają przepis prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 pkt 8 u.g.h., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

I SA/Kr 1303/19 - Wyrok WSA w Krakowie z 2020-02-25 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1303/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za I-XI 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania.

 

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowił sposób ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w K. przeprowadzili kontrolę w kasynie gier H. w K. przy ul. [...], w zakresie wywiązywania się przez Spółkę z obowiązku podatkowego w podatku od gier z tytułu urządzania pokera w formie turnieju gry pokera. W jej wyniku Naczelnik Urzędu Skarbowego K. o [...] decyzją z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...] określił Spółce zobowiązania podatkowe w podatku od gier za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2014 r. Spółka odwołała się od ww. decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., który po przeprowadzeniu postępowania w dniu 14 maja 2018 r. decyzją nr [...] uchylił w całości ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ I instancji wydał decyzję, od której Spółka złożyła odwołanie, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia […] września 2019 r. utrzymał ją w mocy. Kontrolując zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uznał, że naruszają one przepis prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 pkt 8 u.g.h. w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga Spółki zasługuje na uwzględnienie.

III SA/Wa 1344/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-02-17 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1344/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za grudzień 2017 r. 1) uchylił zaskarżoną decyzję; 2) zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzeniu czynności sprawdzających wszczął względem Spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia odpowiedzialności płatnika za zobowiązanie podatkowe w podatku od gier, tytułem urządzania turniejów gry pokera. W jego rezultacie wydał decyzję z dnia […] lutego 2019 r. nr […], którą określił spółce wysokość należności z tytułu niepobranego oraz pobranego a niewpłaconego podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju gry pokera oraz ustalił odpowiedzialność płatnika. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie zarzucając Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. dokonanie błędnej wykładni art. 73 ust. 1 pkt 8 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 u.g.h., jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zarzutów tych nie podzielił i decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] utrzymał decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. w mocy.

 

Kwestię sporną w przedmiotowej sprawie stanowił sposób ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od gier w pokerze rozgrywanym w formie turnieju. Zdaniem Spółki, podstawę opodatkowania gracza należy obliczyć jako różnicę: sumy uzyskanych wygranych w danym miesiącu i sumy uiszczonego wpisowego w danym miesiącu. W ocenie organów podatkowych, podstawę opodatkowania z tytułu uczestnictwa w tym samym turnieju ustala się każdego dnia odrębnie, nie wliczając wpłat gracza poniesionych w dniach, w których nie uzyskał on wygranej lub wygrana nie przekraczała wysokości wpłaty.

 

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi spółki od decyzji drugoinstancyjnej w całości podzielił argumentację skarżącej i uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, przepisy ustawy o grach hazardowych nie wskazują, aby opodatkowaniu podlegała gra w pokera rozumiana jako pojedyncza partia gry (rozgrywka), lecz turniej, w którym rozgrywanych jest kilkanaście lub więcej partii gry składających się na jedną grę hazardową zdefiniowaną jako „poker rozgrywany w formie turnieju gry pokera" lub „turniej gry pokera". Z tego względu i kwota wygranej i wpisowe w turnieju pokera, powinny być ujmowane kompleksowo za udział w turnieju – całym turnieju – bez podziału na poszczególne dni turnieju, a zatem spółka rozliczyła turnieje gry pokera zgodnie z przepisami.

III SA/Wa 1083/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-01-22 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1083/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku od gier za okresy rozliczeniowe od listopada 2013 r. do sierpnia 2015 r. oraz luty 2016 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Z. S.A. z siedzibą w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w wyniku ustaleń poczynionych w ramach przeprowadzonych kontroli doraźnych w Z. S.A. z siedzibą w W. stwierdził, że zadeklarowany, obliczony i wpłacony przez organizatora turniejów pokerowych podatek od gier za niektóre okresy rozliczeniowe kontrolowanego okresu został naliczony niezgodnie z art. 71 ust. 3 oraz art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy o grach hazardowych. Biorąc pod uwagę stwierdzone nieprawidłowości wydał decyzję z dnia […] lipca 2018 r. nr […], która w wyniku odwołania złożonego przez Spółkę została uchylona w całości przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji z uwagi na konieczność podjęcia działań zmierzających do ustalenia czy Spółka jest płatnikiem czy podatnikiem podatku od gier z tytułu urządzania pokera rozgrywanego w formie turnieju pokera. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej a następnie drugoinstanycyjnej sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznał, że skarżona decyzja narusza prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu Skarżąca rozliczyła turnieje gry pokera zgodnie z przepisami - skoro art. 73 ust. 1 pkt 8 u.g.h. nie wprowadza żadnych rozróżnień co do możliwości obniżenia podstawy opodatkowania tylko od dni, w których gracz uzyskał wygraną, nie ma podstaw do wprowadzania takich rozróżnień w drodze wykładni. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że skoro omawiana gra hazardowa została zdefiniowana w ustawie jako poker rozgrywany w formie turnieju gry, to wyrażenie to należy interpretować w ten sposób, że nie są opodatkowane pojedyncze rezultaty gry w pokera, lecz wynik pokera rozgrywanego w formie turnieju gry.

III SA/Wa 219/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-09-19 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 219/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. i 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2018 r. , nr [...], a także zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz N. sp. z o.o. w W. kwotę 13.401 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie uznał skargę Podatnika za zasadną i stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika US zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. WSA zwrócił uwagę, że organy podatkowe rozpatrując materiał dowodowy nie mogą jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, mogą natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p., odmówić dowodowi wiarygodności, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny.

 

Kolejne uchybienie w działaniu organów wskazane przez Sąd polegało na tym, że organy swoje ustalenia ograniczyły do powołania się na ustalenia dokonane przez inny organ w protokole kontroli i decyzji wydanej wobec jednego z kontrahentów (podwykonawców). Tym samym zdaniem Sądu organy zastosowały wnioskowanie na zasadzie analogii, co jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie przepisów art. 122, art. 187 i art. 191 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. WSA przypomniał przy tym, że wprawdzie wydana wobec kontrahenta decyzja stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. i stanowi "dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone", jednakże charakter decyzji jako dokumentu urzędowego nie oznacza bezwzględnego związania organu podatkowego w danej sprawie ustaleniami, jakie zostały przyjęte za podstawę wydania decyzji w innej sprawie. Wynikające z tych decyzji wydanych wobec kontrahentów podatnika ustalenia i wnioski powinny podlegać ocenie przy wydaniu decyzji wobec podatnika. Dowody muszą być zgromadzone, przeanalizowane i ocenione przez organ prowadzący dane postępowanie.

 

Podsumowując, WSA stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, a wnioski organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej albo nie mają dostatecznego odzwierciedlenia w materiale dowodowym albo pozostają z nim w sprzeczności. Nadto w uzasadnieniu decyzji zabrakło też zindywidualizowanych ustaleń i ocen odnośnie zakwestionowanych faktur, czy też transakcji. W związku z powyższym Sąd był zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US, właśnie z uwagi na naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania.

III SA/Wa 2781/18 – Wyrok WSA w Warszawie z 2019-05-29 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt lll SA/Wa 2781/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2014 r. oraz zasądził na rzecz Strony od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 23.671 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe stwierdziły, że Strona w okresie objętym postpowaniem podatkowym zawyżyła podatek naliczony o kwotę wynikającą z faktur dot. nabycia smartphonów i wystawionych na jej rzecz przez B sp. z o.o. Zdaniem organu faktury te nie dokumentowały faktycznie dokonanych dostaw towarów, a skarżąca miała wiedzę bądź co najmniej powinna wiedzieć, że bierze udział w transakcjach wiążących się z przestępstwem czy nadużyciem.

 

W ocenie WSA wniosek powyższy jak słusznie podniesiono w skardze nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, organy nie wyjaśniły jednocześnie w sposób dostateczny stanu faktycznego w sprawie. Materiał dowodowy, z uwagi na pominiecie szeregu wniosków dowodowych strony, ocenić należało jako niekompletny, ponadto część materiału dowodowego, który organ ten oceniał, został zgromadzona z uchybieniami, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji dla WSA brak było możliwości zweryfikowania, czy poczynione przez organy podatkowe ustalenia faktyczne były prawidłowe a dokonana ocena prawna nie przekraczała granic swobodnej oceny dowodów.

 

Sąd zwrócił też uwagę, że organy podatkowe w przedmiotowej sprawie nie zakwestionowały ani fizycznego istnienia towaru, ani faktu jego dostarczenia do magazynu D. sp. z o.o. – zajmującego się obsługą logistyczną, ani samej dostawy odbiorcom strony ani nawet dokonania zapłaty za towar. W tym stanie rzeczy nie jest wystarczającą do przyjęcia, że strona wiedziała lub powinna wiedzieć, ze uczestniczy w oszustwie karuzelowym, okoliczność iż na wcześniejszych etapach obrotu, w sprawie funkcjonowały podmioty, które nie płaciły VAT. Sąd przyznał też rację Skarżącemu, że samo stwierdzenie, iż przedstawiony mechanizm ,,oszustwa karuzelowego" w pewnym zakresie ma zastosowanie w niniejszej sprawie jest niewystarczający, aby uznać, że fakt wystąpienia oszustwa karuzelowego jest bezsporny również dla strony, a już w ogóle nie dowodzi o jej świadomości.

 

W tym stanie sprawy, wobec stwierdzonego kwalifikowanego naruszenia przepisów postpowania, Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.

II FSK 1904/17 - Wyrok NSA z 2019-05-30

 

Wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1904/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3003/15 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz M.L. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

 

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Podzielił ocenę skarżącej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które nie obejmuje odniesienia się do kwestii prawnych zawartych w zarzutach skarżącej. Wyjaśnił nadto, że trafnie skarżąca zwraca uwagę, że lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż WSA w Warszawie jedynie ogólnikowo stwierdza, że w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa albo bez podstawy prawnej, ale całkowicie pomija odniesienie się do konkretnych, postawionych przez skarżącą zarzutów.

I SA/Kr 1123/18 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-04-25 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1123/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier za grudzień 2014 r. oraz styczeń, luty 2015 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania.

 

W niniejszej sprawie po przeprowadzeniu kontroli przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w K. w zakresie wywiązywania się przez Spółkę z obowiązku podatkowego w podatku od gier z tytułu urządzania pokera w formie turnieju gry pokera Naczelnik Urzędu Skarbowego K. decyzjami z dnia […] marca 2018 r. określił Z. S.A. w W. wysokość należności z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku od gier. Od powyższych decyzji Spółka złożyła odwołania, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał je za niezasadne i utrzymał decyzje w mocy. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka podniosła, że decyzje organu I instancji nie weszły do obrotu prawnego, bowiem zostały nieprawidłowo doręczone bezpośrednio Stronie z pominięciem pełnomocnika ogólnego. Sąd zgodził się z argumentacją Spółki i stwierdził, że naruszenie przepisów w zakresie doręczeń oznacza, że przesyłka nie została skutecznie adresatowi doręczona. Ustanowienie przez stronę pełnomocnika skutkuje wyłączeniem zasady doręczania pism bezpośrednio stronie, która w tym zakresie zastępowana jest przez pełnomocnika. Jeżeli zatem organ doręczył pismo samej stronie, z pominięciem pełnomocnika, doręczenie takie - jako dokonane z naruszeniem art. 145 § 2 O.p. - nie może być uznane za prawnie skuteczne a decyzje winny być uchylone.

I SA/Kr 1126/18 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-04-25 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1126/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier za marzec, kwiecień i maj 2015 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania.

 

W niniejszej sprawie po przeprowadzeniu kontroli przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w K. w zakresie wywiązywania się przez Spółkę z obowiązku podatkowego w podatku od gier z tytułu urządzania pokera w formie turnieju gry pokera Naczelnik Urzędu Skarbowego K. decyzjami z dnia […] marca 2018 r. określił Z. S.A. w W. wysokość należności z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku od gier. Od powyższych decyzji Spółka złożyła odwołania, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał je za niezasadne i utrzymał decyzje w mocy. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka podniosła, że decyzje organu I instancji nie weszły do obrotu prawnego, bowiem zostały nieprawidłowo doręczone bezpośrednio Stronie z pominięciem pełnomocnika ogólnego. Sąd zgodził się z argumentacją Spółki i stwierdził, że naruszenie przepisów w zakresie doręczeń oznacza, że przesyłka nie została skutecznie adresatowi doręczona. Ustanowienie przez stronę pełnomocnika skutkuje wyłączeniem zasady doręczania pism bezpośrednio stronie, która w tym zakresie zastępowana jest przez pełnomocnika. Jeżeli zatem organ doręczył pismo samej stronie, z pominięciem pełnomocnika, doręczenie takie - jako dokonane z naruszeniem art. 145 § 2 O.p. - nie może być uznane za prawnie skuteczne a decyzje winny być uchylone.

I SA/Kr 1129/18 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-04-25 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1129/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier za czerwiec, lipiec i sierpień 2015 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania.

 

W niniejszej sprawie po przeprowadzeniu kontroli przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w K. w zakresie wywiązywania się przez Spółkę z obowiązku podatkowego w podatku od gier z tytułu urządzania pokera w formie turnieju gry pokera Naczelnik Urzędu Skarbowego K. decyzjami z dnia […] marca 2018 r. określił Z. S.A. w W. wysokość należności z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku od gier. Od powyższych decyzji Spółka złożyła odwołania, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał je za niezasadne i utrzymał decyzje w mocy. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka podniosła, że decyzje organu I instancji nie weszły do obrotu prawnego, bowiem zostały nieprawidłowo doręczone bezpośrednio Stronie z pominięciem pełnomocnika ogólnego. Sąd zgodził się z argumentacją Spółki i stwierdził, że naruszenie przepisów w zakresie doręczeń oznacza, że przesyłka nie została skutecznie adresatowi doręczona. Ustanowienie przez stronę pełnomocnika skutkuje wyłączeniem zasady doręczania pism bezpośrednio stronie, która w tym zakresie zastępowana jest przez pełnomocnika. Jeżeli zatem organ doręczył pismo samej stronie, z pominięciem pełnomocnika, doręczenie takie - jako dokonane z naruszeniem art. 145 § 2 O.p. - nie może być uznane za prawnie skuteczne a decyzje winny być uchylone.

III SA/Wa 1271/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-03-29 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1271/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Podatnika kwotę 7.717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

W niniejszej sprawie organy uznały, iż wydatki zaksięgowane na podstawie faktur wystawionych przez W. sp. z o. o. oraz M. sp. z o. o. nie dotyczą rzeczywistych transakcji, nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a w konsekwencji nie stanowią kosztów uzyskania przychodów 2013 r. w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

 

Zdaniem Sądu powyższe stanowisko było błędne ponieważ z zaskarżonej decyzji nie wynikają żadne przesłanki, z powodu których Skarżącemu w 2013 r. można było odmówić uwzględnienia kosztu uzyskania przychodu związanego z nabyciem siatki podtynkowej. Sąd wskazał, że wprawdzie Strona wydatków tych nie udokumentowała prawidłowymi, niewadliwymi formalnie dowodami księgowymi, ale z akt sprawy i z wydanych decyzji wynika, że Organy nie zakwestionowały poniesienia tych wydatków przez Spółkę. Stanowisko Dyrektora IAS, iż konieczne jest udokumentowanie wydatku, jest po prostu dla sprawy bezprzedmiotowe, gdyż same Organy nigdy nie stwierdziły, że tych wydatków Skarżący nie poniósł. Poza sporem jest, że wszystkie one zostały przez Skarżącą opłacone przelewami bankowymi, że Skarżąca sprzedawała siatkę do swoich odbiorców, że siatka ta była importowana z Chin, produkowana była w Rumunii i na Słowacji, z Chin transportowano ją do portu w H., gdzie miała być przedmiotem odprawy celnej.

 

Sąd przypomniał przy tym, że definicja zawarta w przepisach oraz orzecznictwo sądowe kreuje bowiem jedynie cztery ważne elementy kosztu podatkowego: 1) rzeczywiste jego poniesienie, 2) definitywny charakter, 3) celowość (intencjonalność) poniesienia dla uzyskania przychodu (zachowania, zabezpieczenia źródła przychodu) oraz 4) brak wyłączenia danego wydatku z kręgu kosztów. Wskazywany często wymóg właściwego udokumentowania wydatku jest oczywiście uzasadniony, ale usytuować go należy za innej płaszczyźnie, niż te pozostałe elementy. Ten wymóg właściwego udokumentowania wydatku należy bowiem do obowiązków o charakterze procesowym, którego nie dotyczy materialnoprawna definicja art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

 

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

III SA/Wa 1270/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-03-29 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1270/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Podatnika kwotę 7.717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

WSA uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu z zaskarżonej decyzji nie wynikają bowiem żadne przesłanki, z powodu których Spółce można było odmówić uwzględnienia kosztu uzyskania przychodu związanego z nabyciem siatki podtynkowej od kontrahentów.

 

Zdaniem Sądu akta sprawy pozwalają stwierdzić, że Skarżąca nabywała siatkę podtynkową, że dokonywała za nią płatności, że następnie ją sprzedawała. Poza tym w zaskarżonej decyzji Dyrektor IAS wiele miejsca poświęcił kwestii tzw. dobrej wiary Spółki co do podmiotowej niezgodności faktur. Tymczasem cała ta kwestia jest dla niniejszej sprawy bezprzedmiotowa, gdyż sprawa dotyczy podatku dochodowego, a nie zharmonizowanego w Unii Europejskiej podatku od wartości dodanej.

III SA/Wa 1036/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-02-21 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1036/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2008 r. do stycznia 2009 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz F. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 9.939 zł (dziewięć tysięcy dziewięćset trzydzieści dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe kwestionowały tryb dokonania przez Spółkę rocznej korekty podatku naliczonego za 2007 r. dokonanej w rozliczeniu za styczeń 2008 r., a odnoszącego się do wydatków związanych ze sprzedażą opodatkowaną, zwolnioną oraz niepodlegającą opodatkowaniu. Zdaniem organów, z uwagi na dyspozycję art. 86 ust. 13 u.p.t.u. w przypadku faktur wystawionych na rzecz Spółki i otrzymanych w 2007 r., Skarżąca miała prawo dokonania korekt deklaracji za poszczególne okresy rozliczeniowe 2007 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. Po upływie tego terminu Spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur w poszczególnych okresach 2007 r. Tym samym nie miała także prawa dokonać rocznej korekty podatku naliczonego za 2007 r., jaka wykazana została w korekcie deklaracji za styczeń 2008 r. złożonej w dniu 31 grudnia 2012 r. Nie zaistniały przy tym podstawy do odstąpienia od zastosowania przepisu art. 86 ust. 13 u.p.t.u., gdyż nie można Skarżącej uznać za „starannego podatnika". Spółka stała na stanowisku, że w sprawie nie ma zastosowania norma wynikająca z art. 86 ust. 13 u.p.t.u., albowiem nie dokonywała ona korekty deklaracji za poszczególne okresy rozliczeniowe 2007 r., ale złożyła korektę deklaracji VAT-7 za styczeń 2008 r., w której dokonała m.in. rocznej korekty podatku naliczonego za 2007 r. zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 u.p.t.u. Korekta deklaracji za styczeń 2008 r. została zaś złożona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 86 ust. 13 u.p.t.u. Ponadto Skarżąca z najwyższą starannością rozliczała podatek naliczony, uwzględniając stanowisko prezentowane w tym zakresie przez organy podatkowe, które to stanowisko okazało się błędne w świetle uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 24 października 2011 r. I FPS 9/10.

 

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał rację Spółce. Uznał za błędne stanowisko organów podatkowych, że przepis art. 86 ust. 13 u.p.t.u. ma zastosowanie do podatku naliczonego, do którego rozliczenia stosuje się proporcję opartą na strukturze sprzedaży na podstawie art. 90 ust. 2 w zw. z art. 91 ust. 3 u.p.t.u. Zdaniem Sądu, organy podatkowe pominęły także kwestie wynikające z zasad równości, proporcjonalności, prawa do zapłaty podatku w kwocie wynikającej z przepisów prawa oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego prawa. Nie zgodził się też ze stanowiskiem organów w zakresie w jakim stwierdziły, iż Skarżąca przy dokonywaniu rozliczeń podatku VAT działała w sposób niestaranny.

I FSK 1131/16 - Postanowienie NSA z 2018-09-07

 

Postanowieniem z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1131/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 1035/15 w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie czynności kontrolnych.

 

Istotą przedmiotowej sprawy była możliwości wniesienia przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (organu kontroli) rozstrzygające o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Wydane one zostały w następstwie złożonych przez Skarżącego środków zaskarżenia (kolejno: sprzeciwu na czynności kontrolne, następnie zażalenia na postanowienie organu kontroli). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że sprawa tego rodzaju nie należy do jego właściwości i skargę odrzucił jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

 

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną strony za zasadną. W jego ocenie Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że zaskarżone postanowienie Dyrektora IS nie mieściło się w żadnej z kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Wniesiona skarga w aspekcie zakresu kognicji sądów administracyjnych powinna zostać zakwalifikowana do kategorii postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a więc aktu objętego zakresem stosowania art. 3 § 2 pkt 2 ab initio P.p.s.a. Konsekwencją mylnego zapatrywania tego Sąd było niezasadne odrzucenie skargi z powołaniem się w zaskarżonym postanowieniu sądowym na nieistniejącą w rzeczywistości przyczynę prawną.

III SA/Wa 1897/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-05-10 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1897/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz S.H. kwotę 11 431 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

 

W przedmiotowej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wszczął z urzędu wobec S. H. postępowanie kontrolne w wyniku którego wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., określającą Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 421 325 zł, od dochodu uzyskanego z tytułu objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Zdaniem organu Skarżący nie poniósł żadnych wydatków związanych z objęciem udziałów. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

 

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty procesowe skargi zasadne, a jako zasadniczą przyczynę jej uwzględnienia wskazał wadliwą wykładnię prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1e pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc się szczegółowo do wskazanego przez organy podatkowe orzecznictwa stwierdził, iż stanowisko judykatury w tej materii pozostaje arbitralne, nieuzasadnione i sprzeczne z literalną, systemową i funkcjonalną wykładnią art. 22 ust. 1e pkt 3 ustawy. Zdaniem Sądu wnosząc jako aport własną wierzytelność względem spółki ponosi się koszt uzyskania przychodu z objęcia udziałów w tej spółce równy faktycznie pożyczonemu wcześniej kapitałowi. Kosztem uzyskania przychodu Skarżącego była zatem wartość kapitału pożyczki udzielonej spółce.

I FSK 997/17 - Wyrok NSA z 2018-04-12

 

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 997/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt I SAB/Lu 30/16 w sprawie ze skargi M.P. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz M.P. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

 

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane przez skarżącego, tj. zarzuty uchybienia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., należało uznać za zasadne. Sąd I instancji w zasadzie uchylił się od oceny tego, czy skarga na przewlekłość postępowania była zasadna, bowiem jego uzasadnienie pozostaje na poziomie takiego stopnia ogólności, że mogłoby funkcjonować w każdej sprawie, której przedmiotem byłaby bezczynność organu lub przewlekłość postępowania. Oprócz bowiem ogólnych i obszernych rozważań teoretycznych dotyczących instytucji przewlekłości brak jest wyspecyfikowania dokonywanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. czynności oraz jakiejkolwiek ich analizy czasowej (łączny czas prowadzenia postępowania, ile razy i z jakich przyczyn było przedłużane, w jakich odstępach czasu wykonywane były poszczególne czynności, a jeśli okres pomiędzy nimi był znaczny, należało ocenić, czy stały za tym jakieś racjonalne przyczyny, czy też wynikały one z opieszałości samego organu), a także oceny przedmiotowych czynności i działań pod kątem ich zasadności i efektywności. Rację ma skarżący, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trudno doszukać się bezpośredniego odniesienia się Sądu I instancji do przykładów wskazywanych przez podatnika. Nie wystarczą w tej materii wyjaśnienia Sądu koncentrujące się na kwestii zawiłości i skomplikowanego charakteru sprawy.

I FSK 946/17 - Wyrok NSA z 2018-04-12

 

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 946/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt I SAB/Lu 32/16 w sprawie ze skargi M.P. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz M.P. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

 

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane przez skarżącego, tj. zarzuty uchybienia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., należało uznać za zasadne. Sąd I instancji w zasadzie uchylił się od oceny tego, czy skarga na przewlekłość postępowania była zasadna, bowiem jego uzasadnienie pozostaje na poziomie takiego stopnia ogólności, że mogłoby funkcjonować w każdej sprawie, której przedmiotem byłaby bezczynność organu lub przewlekłość postępowania. Oprócz bowiem ogólnych i obszernych rozważań teoretycznych dotyczących instytucji przewlekłości brak jest wyspecyfikowania dokonywanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. czynności oraz jakiejkolwiek ich analizy czasowej (łączny czas prowadzenia postępowania, ile razy i z jakich przyczyn było przedłużane, w jakich odstępach czasu wykonywane były poszczególne czynności, a jeśli okres pomiędzy nimi był znaczny, należało ocenić, czy stały za tym jakieś racjonalne przyczyny, czy też wynikały one z opieszałości samego organu), a także oceny przedmiotowych czynności i działań pod kątem ich zasadności i efektywności. Rację ma skarżący, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trudno doszukać się bezpośredniego odniesienia się Sądu I instancji do przykładów wskazywanych przez podatnika. Nie wystarczą w tej materii wyjaśnienia Sądu koncentrujące się na kwestii zawiłości i skomplikowanego charakteru sprawy.

I FSK 1557/17 - Wyrok NSA z 2018-04-12

 

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1557/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt I SAB/Lu 31/16 w sprawie ze skargi M.P. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz M.P. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

 

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane przez skarżącego, tj. zarzuty uchybienia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., należało uznać za zasadne. Sąd I instancji w zasadzie uchylił się od oceny tego, czy skarga na przewlekłość postępowania była zasadna, bowiem jego uzasadnienie pozostaje na poziomie takiego stopnia ogólności, że mogłoby funkcjonować w każdej sprawie, której przedmiotem byłaby bezczynność organu lub przewlekłość postępowania. Oprócz bowiem ogólnych i obszernych rozważań teoretycznych dotyczących instytucji przewlekłości brak jest wyspecyfikowania dokonywanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. czynności oraz jakiejkolwiek ich analizy czasowej (łączny czas prowadzenia postępowania, ile razy i z jakich przyczyn było przedłużane, w jakich odstępach czasu wykonywane były poszczególne czynności, a jeśli okres pomiędzy nimi był znaczny, należało ocenić, czy stały za tym jakieś racjonalne przyczyny, czy też wynikały one z opieszałości samego organu), a także oceny przedmiotowych czynności i działań pod kątem ich zasadności i efektywności. Rację ma skarżący, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trudno doszukać się bezpośredniego odniesienia się Sądu I instancji do przykładów wskazywanych przez podatnika. Nie wystarczą w tej materii wyjaśnienia Sądu koncentrujące się na kwestii zawiłości i skomplikowanego charakteru sprawy.

III SA/Wa 1027/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-02-14 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1027/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P.S. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym podkreśliła, że mieszkanie przy ul. J. w W. zostało sprzedane po upływie 7 lat od zakupu, a zatem przychód nie powinien powstać. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zbycie przedmiotowego lokalu nastąpiło przed upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie. Skarżący nie godząc się z powyższą decyzją wniósł skargę do Sądu, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względu na zasadnicze uchybienie procesowe przeprowadzonego postępowania podatkowego, które skutkowało koniecznością uwzględnienia skargi. Otóż organy przyjęły, że Skarżący nabył mieszkanie przy ul. J. w W. w roku 2006 (w aktach sprawy rzeczywiście znajduje się oświadczenie Skarżącego z dnia 7 grudnia 2011 r., iż mieszkanie to nabył w roku 2006). Z drugiej jednak strony akta sprawy zawierają cały szereg dokumentów, które wskazują na nabycie tego mieszkania już wcześniej, przed styczniem 2006 r., albo które kwestię tę czynią otwartą. Pomimo istnienia tak istotnych wątpliwości co do daty zakupu mieszkania, z którego zbyciem powiązano powstanie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, Naczelnik nie przeprowadził w tym kierunku wystarczającego postępowania dowodowego, a w stanowisku sporządzonym na podstawie art. 227 § 2 Ordynacji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii. Także Dyrektor Izby Skarbowej w [... nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

III SA/Wa 1028/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-02-14 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1028/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz R.S. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym podkreśliła, że mieszkanie przy ul. J. w W. zostało sprzedane po upływie 7 lat od zakupu, a zatem przychód nie powinien powstać. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zbycie przedmiotowego lokalu nastąpiło przed upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie. Skarżąca nie godząc się z powyższą decyzją wniósł skargę do Sądu, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względu na zasadnicze uchybienie procesowe przeprowadzonego postępowania podatkowego, które skutkowało koniecznością uwzględnienia skargi. Otóż organy przyjęły, że Skarżąca nabył mieszkanie przy ul. J. w W. w roku 2006 (w aktach sprawy rzeczywiście znajduje się oświadczenie Skarżącej z dnia 7 grudnia 2011 r., iż mieszkanie to nabyła w roku 2006). Z drugiej jednak strony akta sprawy zawierają cały szereg dokumentów, które wskazują na nabycie tego mieszkania już wcześniej, przed styczniem 2006 r., albo które kwestię tę czynią otwartą. Pomimo istnienia tak istotnych wątpliwości co do daty zakupu mieszkania, z którego zbyciem powiązano powstanie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, Naczelnik nie przeprowadził w tym kierunku wystarczającego postępowania dowodowego, a w stanowisku sporządzonym na podstawie art. 227 § 2 Ordynacji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii. Także Dyrektor Izby Skarbowej w [... nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

I FSK 1360/16 - Postanowienie NSA z 2016-11-24

 

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1360/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt I SAB/Lu 8/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. P. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

 

W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniesioną przez stronę skargę na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że protokół kontroli podatkowej, jako dokument, sporządzenie, którego kończy ten tryb postępowania, nie ma charakteru aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Protokół kontroli nie przyznaje bowiem, nie stwierdza ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków, a jedynie dokumentuje przebieg kontroli podatkowej.

 

Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadną. NSA podzielił stanowisko skarżącego, nawiązujące do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r., sygn. akt I FPS 18/98, iż konstruując zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych ustawodawca kierował się potrzebą zagwarantowania realnej ochrony zainteresowanym nią podmiotom. Powstające wątpliwości co do dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego określonego aktu lub czynności nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść wnoszącego skargę. Tylko taki sposób wykładni pozostaje w zgodzie z zawartą w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasadą prawa do sądu oraz kreującymi to prawo postanowieniami ratyfikowanych przez Polskę aktów prawa międzynarodowego. Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. ustanowił dopuszczalność zaskarżenia opieszałości organu w sprawach dotyczących - innych niż decyzje (określone postanowienia, czy indywidualne interpretacje przepisów prawa) - aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podejmowanych w toku różnych postępowań uregulowanych w Ordynacji podatkowej, to przepis ten interpretowany w zgodzie z zasadami konstytucyjnymi oraz zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego należy odczytywać w ten sposób, że umożliwia on wniesienie do sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej. Tylko w takiej sytuacji prawo obywatela (podatnika) do skontrolowania działalności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny będzie mogło zostać zrealizowane.

I FSK 1361/16 - Postanowienie NSA z 2016-11-24

 

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1361/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt I SAB/Lu 5/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. P. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

 

W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniesioną przez stronę skargę na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że protokół kontroli podatkowej, jako dokument, sporządzenie, którego kończy ten tryb postępowania, nie ma charakteru aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Protokół kontroli nie przyznaje bowiem, nie stwierdza ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków, a jedynie dokumentuje przebieg kontroli podatkowej.

 

Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadną. NSA podzielił stanowisko skarżącego, nawiązujące do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r., sygn. akt I FPS 18/98, iż konstruując zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych ustawodawca kierował się potrzebą zagwarantowania realnej ochrony zainteresowanym nią podmiotom. Powstające wątpliwości co do dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego określonego aktu lub czynności nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść wnoszącego skargę. Tylko taki sposób wykładni pozostaje w zgodzie z zawartą w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasadą prawa do sądu oraz kreującymi to prawo postanowieniami ratyfikowanych przez Polskę aktów prawa międzynarodowego. Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. ustanowił dopuszczalność zaskarżenia opieszałości organu w sprawach dotyczących - innych niż decyzje (określone postanowienia, czy indywidualne interpretacje przepisów prawa) - aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podejmowanych w toku różnych postępowań uregulowanych w Ordynacji podatkowej, to przepis ten interpretowany w zgodzie z zasadami konstytucyjnymi oraz zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego należy odczytywać w ten sposób, że umożliwia on wniesienie do sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej. Tylko w takiej sytuacji prawo obywatela (podatnika) do skontrolowania działalności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny będzie mogło zostać zrealizowane.

I FSK 1362/16 - Postanowienie NSA z 2016-11-24

 

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1362/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt I SAB/Lu 3/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. P. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

 

W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniesioną przez stronę skargę na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że protokół kontroli podatkowej, jako dokument, sporządzenie, którego kończy ten tryb postępowania, nie ma charakteru aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Protokół kontroli nie przyznaje bowiem, nie stwierdza ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków, a jedynie dokumentuje przebieg kontroli podatkowej.

 

Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadną. NSA podzielił stanowisko skarżącego, nawiązujące do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r., sygn. akt I FPS 18/98, iż konstruując zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych ustawodawca kierował się potrzebą zagwarantowania realnej ochrony zainteresowanym nią podmiotom. Powstające wątpliwości co do dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego określonego aktu lub czynności nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść wnoszącego skargę. Tylko taki sposób wykładni pozostaje w zgodzie z zawartą w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasadą prawa do sądu oraz kreującymi to prawo postanowieniami ratyfikowanych przez Polskę aktów prawa międzynarodowego. Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. ustanowił dopuszczalność zaskarżenia opieszałości organu w sprawach dotyczących - innych niż decyzje (określone postanowienia, czy indywidualne interpretacje przepisów prawa) - aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podejmowanych w toku różnych postępowań uregulowanych w Ordynacji podatkowej, to przepis ten interpretowany w zgodzie z zasadami konstytucyjnymi oraz zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego należy odczytywać w ten sposób, że umożliwia on wniesienie do sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej. Tylko w takiej sytuacji prawo obywatela (podatnika) do skontrolowania działalności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny będzie mogło zostać zrealizowane.

II FSK 2584/15 - Wyrok NSA z 2016-11-04

 

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2584/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2909/14 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz M.T. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

 

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Brak odniesienia się do kwestii wysokości podatku i realnych możliwości jego uiszczenia, proponując „spieniężenie nieruchomości oraz możliwości świadczenia alimentacyjnego na rzecz skarżącej przez jej ojca", jak to zasadnie ujął Sąd I instancji należy ocenić jako brak precyzyjnego wyjaśnienia tych okoliczności dla potrzeb oceny „ważnego interesu podatnika" w rozumieniu art. 67a Ordynacji podatkowej. Rozbieżności co do oceny dowodów w zakresie spełnienia przesłanek uzyskania prawa do ulgi podatkowej, nie zwalnia organu podatkowego od obowiązku dokonania oceny wedle zobiektywizowanych kryteriów, a nie tylko z punktu widzenia organu, wystąpienia w danej sprawie określonych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przesłanek umorzenia. Powyższe okoliczności uzasadniały przyjęcie przez WSA, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, które miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Oznaczało to konieczność zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

III SA/Wa 2909/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-04-23 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2909/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn i stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M.T. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie której Skarżącej odmówiono umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadku i darowizn z tytułu nabycia darowizny nieruchomości, gdyż w ocenie organów, po uwzględnieniu sytuacji życiowej, rodzinnej i majątkowej Strony, a w szczególności okoliczności, iż w wyniku darowizny nastąpiło przysporzenie w majątku Skarżącej, nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu skarga okazała się zasadna, bowiem zakres uznania administracyjnego nie jest uprawnieniem nieograniczonym, a dowolność w rozpoznawaniu wniosków o umorzenie zaległości podatkowych jest niedopuszczalna. Zdaniem Sądu poza swoistym rodzajem „spekulacji" co do możliwości finansowych Skarżącej w kontekście wywiązania się z obowiązku zapłaty zaległości podatkowej z tytułu otrzymanej darowizny, organy nie dokonały ani wnikliwego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, ani też dostatecznie nie wyjaśniły okoliczności faktycznych, które winny być wzięte pod uwagę przy rozpoznaniu przedmiotowego wniosku o umorzenie zaległości podatkowej. Z uwagi na niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, mających wpływ na ocenę przesłanki „ważnego interesu podatnika", co miało wpływ na wynik sprawy zwłaszcza w kontekście sytuacji majątkowej, osobistej i rodzinnej Skarżącej, Sąd uznał, że decyzję należało uchylić z uwagi na naruszenie art. 12 oraz art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 tej ustawy.

III SA/Wa 2774/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-06-10 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2774/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości.

 

W przedmiotowej sprawie istota sporu między stronami obejmowała wskazane przez Skarżącego naruszenia zasad postępowania podatkowego, w tym w szczególności, zasady prawdy obiektywnej oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jak i wadliwe zastosowanie prawa materialnego tj. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, poprzez nieuznanie, jako towarów używanych, wyprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego, spornego majątku osobistego (tj. kolekcji antyków). Najdalej jednak idącym zarzutem był zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, który został uznany przez Sąd za zasługujący na uwzględnienie.

 

Zdaniem Sądu podzielić należało pogląd Skarżącego, że w prokonstytucyjnej wykładni istotnego w tej sprawie przepisu, także na gruncie stanu prawnego obowiązującego po dniu 1 września 2005 r., należy przepisowi art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej postawić zarzut sprzeczności z art. 2 Konstytucji w zakresie opisanym w wyroku Trybunału z dnia 17 lipca 2012r. sygn. akt: P 30/11, gdyż także w tym stanie prawnym zasada konstytucyjnej ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa nie została zachowana. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, tj. z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie. Jednakże z chwilą upływu pięcioletniego terminu przedawnienia, podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie.

III SA/Wa 607/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-06-24 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 607/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.

 

Istotą przedmiotowej sprawy było określenie przez organy podatkowe (po przeprowadzeniu kontroli podatkowej, postępowania podatkowego I instancyjnego a następnie postępowania podatkowego II instancyjnego) zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, tytułem prowadzenia przez Skarżącego niezgłoszonej działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu internetowego.

 

Powodem uchylenia przez Sąd zaskarżonej przez Stronę decyzji było naruszenie przez organy podatkowe art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na pominięciu ustaleń w zakresie kosztów jakie ponosił Skarżący na rzecz właściciela portalu [...] z tytułu sprzedaży towarów (prowizje i opłaty). Takie koszty zdaniem Sądu wypełniały znamiona, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Biorąc pod uwagę, iż okoliczność ta była ona znana organom podatkowym, a ustalenie wysokości tych kosztów na podstawie informacji uzyskanych od właściciela portalu [...] było możliwe i nie powinno sprawiać trudności, to brak ustaleń w tym zakresie stanowił naruszenie wskazanych przepisów postępowania podatkowego, kwalifikujący decyzję do uchylenia.

III SA/Wa 328/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-11-26 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 328/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu spółki za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. L. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 151a Ordynacji podatkowej, pomimo że w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających podjęcie próby doręczenia decyzji na adres podany w KRSie, czy też potwierdzających podjęcie próby ustalenia miejsca prowadzenia działalności, było działaniem przedwczesnym. Sąd nie podzielił również ustaleń faktycznych dotyczących bezskuteczności egzekucji. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, pod pojęciem siedziby jednostki organizacyjnej jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, o której mowa w art. 45 k.p.a. rozumieć należy adres wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Doręczenie więc pisma przeznaczonego dla spółki na adres inny niż wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym nie może być uznane jako skuteczne doręczenie przesyłki. Wobec powyższego, sąd rozpoznający sprawę nie podzielił stanowiska DIS, że w sprawie doszło do wszczęcia egzekucji w stosunku do Spółki. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje bowiem poprzez doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). W konsekwencji, skoro nie doszło do wszczęcia egzekucji nie można przyjąć, by wykazane zostało zaistnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji warunkującej możliwość orzeczenia o odpowiedzialności zarządu za zaległości podatkowe spółki, o której mowa w art. 116 § 1 O.p.

III SA/Wa 329/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-11-26 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 329/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu spółki za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2007 r. oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. L. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 151a Ordynacji podatkowej, pomimo że w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających podjęcie próby doręczenia decyzji na adres podany w KRSie, czy też potwierdzających podjęcie próby ustalenia miejsca prowadzenia działalności, było działaniem przedwczesnym. Sąd nie podzielił również ustaleń faktycznych dotyczących bezskuteczności egzekucji. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, pod pojęciem siedziby jednostki organizacyjnej jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, o której mowa w art. 45 k.p.a. rozumieć należy adres wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Doręczenie więc pisma przeznaczonego dla spółki na adres inny niż wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym nie może być uznane jako skuteczne doręczenie przesyłki. Wobec powyższego, sąd rozpoznający sprawę nie podzielił stanowiska DIS, że w sprawie doszło do wszczęcia egzekucji w stosunku do Spółki. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje bowiem poprzez doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). W konsekwencji, skoro nie doszło do wszczęcia egzekucji nie można przyjąć, by wykazane zostało zaistnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji warunkującej możliwość orzeczenia o odpowiedzialności zarządu za zaległości podatkowe spółki, o której mowa w art. 116 § 1 O.p.

III SA/Wa 845/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-11-21 (nsa.gov.pl)

 

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 845/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P. T. zwrot kosztów postępowania sądowego.

 

Zdaniem Sądu przepis art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podlegających wyłączeniu z mocy art. 130-132 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania.

 

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na wydanie decyzji w pierwszej instancji przez wicedyrektora Izby Skarbowej E. S., która nie została wyłączona następnie od udziału w rozpatrzeniu odwołania uznać należy, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 Ordynacji podatkowej, dającego podstawę do wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.