Wygrane sprawy

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 409/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] grudnia 2019 r. nr […], w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia […] lipca 2019 r. nr […], ponadto zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Strony kwotę 17.017 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga Kancelarii zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie odpowiadała prawu, ponieważ organ odwoławczy dopuścił się licznych uchybień procesowych, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że podwykonawcy nie wykonali na rzecz skarżącego usług wyszczególnionych w zakwestionowanych fakturach, a zatem nie mógł on też sprzedać tych usług swoim klientom. Powyższe ustalenia nie zostały jednak dokonane w prawidłowy sposób, albowiem postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1, oraz art. 191 o.p. Przykładowo organy podatkowe nie dokonały rzetelnej analizy wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, które strona powołała jako te potwierdzające wykonanie przez nią usług na rzecz fakturowych odbiorców, pominęły przykładowo umowy, protokoły odbioru prac, potwierdzenia przelewów, zeznania świadków czy  dodatkową dokumentację transakcyjną taką jak oferty, czy zlecenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że organy podatkowe nie mogą poprzestać wyłącznie na stwierdzeniu, że jeżeli strona nie nabyła usług od podwykonawców, to automatycznie nie mogła tez ich wykonać na rzecz swoich odbiorców. Takie wnioskowanie jest błędne. Stanowi bowiem wnioskowanie na zasadzie analogii, co jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie przepisów ordynacji podatkowej, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 325/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia […] 2020 roku nr […] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 4.556 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zdaniem Sądu trafne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w skardze. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem w szczególności art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 o.p., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie organy zakwestionował podatnikowi możliwość zaliczenia w poczet kosztów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez jednego z kontrahentów. W ocenie sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwalał jednak na wysnucie takiego wniosku. Zasadnicza wadliwość postępowania dowodowego jakiej dopuściły się organy w tej sprawie, to jednostronna ocena przeprowadzonych dowodów, pomijanie lub bagatelizowanie dowodów przemawiających za przyjęciem, że roboty udokumentowane spornymi fakturami rzeczywiście zostały wykonane przez kontrahenta. Organy m.in. w sposób błędny oparły się na protokole z kontroli podatkowej prowadzonej u kontrahenta, ponieważ mając na uwadze charakter tego dokumentu, który nie jest aktem władczym organu i sam z siebie nie rozstrzyga o wynikających z przepisów prawa obowiązkach i prawach kontrolowanego obowiązane były włączyć do akt rozpoznanej sprawy nie tylko protokół kontroli, ale również powołane w nim dowody – załączniki stanowiące integralną część tego protokołu. Przy czym po włączeniu tych dowodów do akt sprawy winny być one przedmiotem oceny organów podatkowych, a ta ocena winna mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tymczasem organy wbrew powyższemu po prostu przytoczyły ustalenia poczynione przez inny organ, a nie dokonały własnych ustaleń w oparciu o konkretne znajdujące się w aktach rozpoznanej sprawy dowody. W ocenie sądu, o tym czy prace zostały wykonane, nie może także przesądzać nierozliczenie przez kontrahenta podatku należnego wykazanego na wystawionych fakturach. Sam fakt, że kontrahent nie rozliczył podatku VAT należnego wykazanego na fakturach wystawionych na rzecz skarżącego, nie może stanowić podstawy do zakwestionowania prawa do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli usługi były faktycznie przez takiego kontrahenta wykonane. Zatem odpowiednio kwestia deklarowania i zapłaty podatku dochodowego przez usługodawcę, w żaden sposób nie jest powiązana z prawem do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów po stronie usługobiorcy.

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2314/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1027/17 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 grudnia 2016 r. nr […] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P.S. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego

NSA stwierdził, że podstawy, na których organ oparł skargę kasacyjną, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oceniono jako chybiony, bowiem akt notarialny jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości na podstawie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, niemniej jednak z waloru takiego nie korzystają już oświadczenia stron konkretnej czynności dokumentowanej takim aktem. Odnosząc się natomiast do wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, zawartego w skardze kasacyjnej, NSA stwierdził, że jest on również niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie z tej przyczyny, że przeprowadzenie dowodu przez ten Sąd możliwe jest tylko wtedy, gdy zależy od tego ocena prawidłowości przeprowadzenia przez wojewódzki sąd administracyjny kontroli zgodności aktu administracyjnego z prawem, a nie ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej.

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2315/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1028/17 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 grudnia 2016 r. nr […] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Jednocześnie zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz R.S. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

NSA stwierdził, że podstawy, na których organ oparł skargę kasacyjną, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oceniono jako chybiony, bowiem akt notarialny jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości na podstawie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, niemniej jednak z waloru takiego nie korzystają już oświadczenia stron konkretnej czynności dokumentowanej takim aktem. Odnosząc się natomiast do wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, zawartego w skardze kasacyjnej, NSA stwierdził, że jest on również niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie z tej przyczyny, że przeprowadzenie dowodu przez ten Sąd możliwe jest tylko wtedy, gdy zależy od tego ocena prawidłowości przeprowadzenia przez wojewódzki sąd administracyjny kontroli zgodności aktu administracyjnego z prawem, a nie ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej.

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 540/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia […] r. nr […] UNP […] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 roku oraz zasądził, od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 4.322 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była możliwość odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych przez organy faktur wystawionych przez B. sp. z o.o. na rzecz Skarżącego. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwalał jednak na wysnucie wniosku prezentowanego przez organ co do nierzeczywistego charakteru transakcji, jest on przynajmniej przedwczesny. Zasadnicza wadliwość postępowania dowodowego, jakiej dopuściły się organy w tej sprawie, to jednostronna ocena przeprowadzonych dowodów, pomijanie lub bagatelizowanie dowodów przemawiających za przyjęciem, że roboty udokumentowane spornymi fakturami rzeczywiście zostały wykonane przez B. sp. z o.o. WSA stwierdził także, że organy nie przeprowadziły wyczerpującego i rzetelnego postępowania dowodowego w kierunku ustalenia, czy sporne usługi zostały rzeczywiście wykonane. Poza tym sam fakt, że strona skarżąca prowadziła współpracę gospodarczą z kontrahentem, który nie rozliczył podatku wykazanego na fakturach wystawionych na rzecz skarżącej, nie jest równoznaczny z oszustwem podatkowym, czy nadużyciem prawa, wykluczającym prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Podsumowując, należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, a wnioski organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji albo nie mają dostatecznego odzwierciedlenia w materiale dowodowym albo pozostają z nim w sprzeczności.

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 869/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] lutego 2020 r. nr […] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wołominie z dnia 9 grudnia 2019 r. nr 1442-SEE.711,1274.2019.1.MS, w przedmiocie umorzenia egzekucji.

Zdaniem Sądu trafna była ocena Skarżącej, że organ I instancji niesłusznie umorzył postępowanie na podstawie art 59 § 2 upea w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki obligujące do jego zawieszenia zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1) upea.

Wyrokiem z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2838/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] października 2019 r. nr […] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. oraz zasądził na rzecz Skarżącego od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 7.417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W niniejszej sprawie WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 o.p., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym zdaniem Sądu organy nie ustaliły jednoznacznie stanu faktycznego sprawy, ponieważ kwestionując prawo do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur miały one obowiązek stwierdzić, czy też są to tzw. puste faktury sensu stricte, czyli jedynie sam dokument, któremu w rzeczywistości w ogóle nie towarzyszy transakcja w nim wskazana, czy też jest to taka pusta faktura, której w tle towarzyszy realna transakcja, ale z udziałem innego podmiotu niż wystawca tej faktury (jeden podmiot faktycznie realizuje transakcje, a zupełnie inny podmiot wystawia fakturę mającą rzekomo dokumentować tę transakcję czego świadom jest odbiorca takiej faktury), albo wreszcie faktura wystawiona przez firmanta, a zatem dotycząca w istocie rzeczywistego obrotu towarami lub usługami, ale z zatajeniem wobec osób trzecich (nabywców) prawdziwego podmiotu realizującego tenże obrót.

Wyrokiem z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2858/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia […] października 2019 r. nr […] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2013 i 2014 r. oraz zasądził od organu kwotę 19.028 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W niniejszej sprawie organy podatkowe uznały, że Skarżący zawyżył kwotę podatku naliczonego do odliczenia poprzez ujęcie w rozliczeniu za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. i 2014 r. faktur, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest jednak nieprawidłowe, Dyrektor IAS w niewystarczającym stopniu bowiem dokonuje oceny dobrej wiary (należytej staranności) Skarżącego, przy dokonywaniu transakcji z poszczególnymi podwykonawcami. Tym bardziej, że usługi zostały wykonane i udokumentowane wystawionymi przez Skarżącego fakturami zatem organ powinien wskazać jakie konkretnie okoliczności przemawiają za tym, że nie dochował on należytej staranności w transakcjach z podwykonawcami. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.