Spory podatkowe  

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2025 r., o sygn. III FSK 1369/24, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie oraz strony skarżącej, oddalił obie skargi kasacyjne oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sprawa dotyczyła orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu spółki wraz ze spółką za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazane okresy. Spór koncentrował się w szczególności wokół spełnienia przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej, w tym znaczenia doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jako warunku wszczęcia postępowania w tym przedmiocie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej organu podatkowego, wskazując, że:

• w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej organ oraz sąd są zobowiązani do zbadania, czy została spełniona przesłanka doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej,
• ocena tej przesłanki jest elementem ustalenia, czy decyzja określająca zobowiązanie podatkowe została skutecznie doręczona,
• brak doręczenia decyzji wymiarowej wyłącza możliwość orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej,
• organ podatkowy jest zobowiązany do dokonania ustaleń w tym zakresie na podstawie akt sprawy.

Jednocześnie NSA odniósł się do kwestii doręczeń elektronicznych, wskazując, że adres e-mail wskazany w pełnomocnictwie może stanowić adres elektroniczny w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, a brak możliwości technicznego potwierdzenia doręczenia nie wyłącza skuteczności takiego sposobu komunikacji, jeżeli został on wskazany przez pełnomocnika.

Sąd uznał również, że część zarzutów skargi kasacyjnej dotyczyła okoliczności związanych z postępowaniem wymiarowym prowadzonym wobec spółki, w którym strona skarżąca nie była stroną, a tym samym nie mogły one skutecznie wpływać na ocenę jej odpowiedzialności.

Wyrok ma charakter prawomocny i kończy spór, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z 14 listopada 2025 r., sygn. I FSK 1640/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Mokotów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2022 r. w sprawie ze skargi spółki z o.o. na czynność polegającą na wykreśleniu z rejestru podatników podatku od towarów i usług.

Spór dotyczył zasadności wykreślenia podatnika z rejestru VAT, a następnie jego ponownego przywrócenia do rejestru po upływie pewnego okresu. Organ podatkowy w skardze kasacyjnej argumentował, że późniejsze przywrócenie podatnika do rejestru powinno prowadzić do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego, a sama czynność wykreślenia nie powinna być już przedmiotem kontroli sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tego stanowiska popierając tym samym stanowisko kancelarii. Wskazał, że przywrócenie podatnika do rejestru VAT w późniejszym terminie nie niweczy skutków wcześniejszego wykreślenia, ponieważ przez okres pomiędzy tymi zdarzeniami podatnik pozostawał poza rejestrem, co wywoływało konkretne skutki prawne w sferze jego praw i obowiązków podatkowych. Tym samym nie doszło do bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Sąd podkreślił, że czynność wykreślenia z rejestru VAT wywołuje samodzielne skutki materialnoprawne, niezależne od późniejszego wpisania podatnika do rejestru, a więc podlega kontroli sądu administracyjnego.

W konsekwencji NSA uznał skargę kasacyjną za niezasadną i utrzymał w mocy wyrok WSA, oddalając jednocześnie wniosek o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2025 r., o sygn. II FSK 915/25 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, uznając ją za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Tym samym NSA w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane przez WSA oraz argumentację przedstawioną przez Kancelarię.

Spór dotyczył obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w sytuacji wypłaty przez spółkę komandytową zaliczek na poczet przyszłego zysku na rzecz komplementariusza będącego osobą fizyczną. Organ podatkowy konsekwentnie twierdził, że już sama wypłata zaliczki rodzi obowiązek poboru 19% zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. w zw. z art. 41 ust. 4e u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie odrzucił tę interpretację. W uzasadnieniu wskazał, że:

• obowiązki płatnika muszą wynikać wprost z przepisów ustawy podatkowej i nie mogą być domniemywane ani rozszerzane,
• regulacje dotyczące poboru zaliczek na podatek (art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f.) nie mają zastosowania do przychodów z udziału w zyskach osób prawnych,
• w przypadku komplementariuszy spółek komandytowych mechanizm opodatkowania przewidziany w art. 30a ust. 6a–6e u.p.d.o.f. zakłada rozliczenie podatku w odniesieniu do zysku za dany rok podatkowy, co wyklucza możliwość prawidłowego obliczenia podatku na etapie wypłaty zaliczek.

NSA potwierdził, że wypłata zaliczek na poczet zysku w trakcie roku podatkowego nie rodzi po stronie spółki komandytowej obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, a stanowisko WSA w tym zakresie jest prawidłowe i zgodne z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wyrok NSA ma charakter prawomocny i ostatecznie kończy spór na korzyść Klienta, wzmacniając jednocześnie jednolitą i korzystną dla podatników linię orzeczniczą w zakresie opodatkowania komplementariuszy spółek komandytowych.

Wyrokiem z 3 czerwca 2025 r., sygn. akt I FSK 82/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2021  r., sygn. akt  VIII SA/Wa 565/21 , w sprawie ze skargi J. L na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr […] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty i marzec 2017 r.

Spór dotyczył zasadności odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez R Sp. z o.o. na rzecz Strony. Zdaniem Organów obu instancji faktury nie odzwierciedlały faktycznie dokonanych czynności, a tym samym brak było podstaw do odliczenia podatku naliczonego. W konsekwencji, Organy podatkowe zakwestionowały prawo Podatnika do odliczenia VAT z uwagi na rzekomy brak należytej staranności przy weryfikacji kontrahenta, uznając, że nabycie towarów nie zostało odpowiednio udokumentowane, a sprzedawca nie dysponował rzeczywistym zapleczem logistycznym ani kapitałowym. Zdaniem Organów, Podatnik nie dopełnił obowiązków w zakresie weryfikacji tożsamości sprzedawcy oraz rzetelności transakcji, w szczególności z uwagi na ich zawarcie na terenie hali targowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił tej argumentacji, uznając, że Organy podatkowe nie wykazały, iż Skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w transakcjach stanowiących element oszustwa podatkowego. Sąd wskazał, że nie można wymagać od Podatnika, dokonującego okazjonalnych zakupów w warunkach targowiskowych, weryfikacji kontrahenta w sposób zastrzeżony dla dużych podmiotów gospodarczych. Jednocześnie podkreślił, że Organy skarbowe nie zapewniają dostatecznego poziomu kontroli takich miejsc sprzedaży, przez co odpowiedzialność nie może być całkowicie przerzucana na nabywców.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko Sądu I instancji oraz argumentację prezentowaną przez Kancelarię. W szczególności uznał, że skarga kasacyjna organu podatkowego nie spełnia standardów wymaganych dla tego środka zaskarżenia – zarówno w zakresie precyzyjnego wskazania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. NSA potwierdził, że Organy podatkowe nie wykazały w sposób należyty, że Podatnik działał nierzetelnie, a samo nabycie towaru w warunkach targowych nie stanowi podstawy do automatycznego pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wpisuje się w linię orzeczniczą chroniącą podatników działających w ramach legalnej działalności gospodarczej i potwierdza, że organy podatkowe nie mogą przerzucać na przedsiębiorców konsekwencji własnej nieskuteczności w zakresie eliminowania nierzetelnych kontrahentów z rynku.